Vaders, zonen, gevoelens, boosheid en veiligheid. 

Vaders, zonen, gevoelens, boosheid en veiligheid. 

Over vaders, zonen, gevoelens, boosheid en veiligheid. 

Zo’n 28 jaar geleden schreef Robert Bly zijn ‘standaardwerk’ over man-zijn. Hij fileerde hiervoor het sprookje van IJzeren Hans, of te wel De Wildeman, van de gebroeders Grimm en legde vele lagen van metaforische inzichten bloot over jongen zijn, man worden, man zijn en mens zijn. Het boek geeft mij blijvend inzichten en telkens lees ik weer een nieuwe waardevolle laag.

Er is een stuk wat ik afgelopen weekend las, mij raakte en ik graag me jullie deel. Het gaat over gevoelsloosheid als man. Wat mij vooral raakte is het onderscheidt wat wij als vaders kunnen maken ten aanzien van het gevoel van veiligheid en er-kunnen-zijn van onze zoon(s). Bly schrijft er in het hoofdstuk een persoonlijk verhaaltje bij wat ik als foto (NL en ENG) hieronder heb toegevoegd.

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.

Perfect Ouderschap (column)

Perfect Ouderschap (column)

Sinds enkele weken staat met grote letters het logo van ons bedrijf GezinsGeluk.nu op onze camperbus. Gaaf natuurlijk, maar het maakt ook weer wat los om daarmee zo te gaan staan voor onze kijk op ouderschap. En of het nou echt zo is of alleen maar in mijn hoofd, ik heb het gevoel nu veel meer onder een loep te liggen bij andere ouders. Alsof ik nu zelf alles in mijn ouderschap perfect moet kunnen. Waarbij ‘perfect ‘in mijn brein dan meestal betekent dat wat ik denk dat andere ouders denken over wat goed is.

Is dit een ‘kop boven het maaiveld’-angst? Die vooral in Ouderland – waar twijfel, onzekerheid, en perfectie vaak regeren – gemakkelijk zijn staart roert? Wat het ook is, het werd in me in de afgelopen weken al een paar keer lekker gespiegeld.

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.

Krijsend naar de kinderopvang - Kan dat anders? (column)

Krijsend naar de kinderopvang - Kan dat anders? (column)

Het was een hele lange tijd geleden dat Simon grote weerstand had om naar het kinderdagverblijf te gaan. Hij heeft wel wat vaker gesputterd, maar dat verdwijnt als hij z’n vriendjes ziet. Deze ochtend wilde hij écht niet. Hij liet zich op de grond vallen, huilen en klampte zich aan mij vast.

Nu heb ik vorig jaar een column geschreven over een eerdere ervaring hiermee en is (bovendien) mijn innerlijke criticus vrij snel actief als het gaat om ouderschap waardoor de situatie mij meteen veel stress opleverde. Buiten dat wilde ik er natuurlijk gewoon voor hem zijn. Hem de stevigheid en veiligheid bieden waar hij naar verlangt. Het vertrouwen geven dat hij gezien en gehoord wordt en dat hij meetelt, serieus wordt genomen. Dat hij weet dat hij volwaardig gelijkwaardig is als mens.

En dus bleef ik bij hem. Eerst op straat waar hij krijsend was gaan liggen, toen in de gang naar de opvang in dezelfde setting en daarna op de bank binnen. Als een aapje aan mij vastgeklemd zat hij op schoot en wilde alleen maar dat. Niets anders. Alles wat er op leek dat ik zonder hem weg zou gaan bracht tranen in zijn ogen en daardoor kramp in mijn hart.

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.

Lente! Levenslust! Maar wat doe je als man met je verlangens?

Lente! Levenslust! Maar wat doe je als man met je verlangens?

Het is weer lente! Ik proef de ontluikende levenskracht van de natuur en krijg ik er haast vanzelf een glimlach van op mijn gezicht. Mijn lust en levensenergie stroomt en dat voelt lekker! Ik krijg er zin van in het leven.

Maar dit was wel eens anders

Er waren tijden dat ik niet goed wist wat ik met die energie aan moest. Genetische zwarte-kousen overtuigingen over ontkennen en onderdrukken van lust, plezier en vreugde gemixt met een collectieve, commercieel gerichte programmering over pornografisering van seksualiteit, maakten dat ik er flink van in de knoop kon raken. Levenslust voelde schuldig en overweldigend waardoor er alternatief-loos maar twee opties leken: mijzelf er voor afsluiten of voor een piekervaring afhankelijk stellen van zaken buiten mij zoals vrouwen, eten, drinken of kopen van materiele zaken.

Helaas was het effect vaak tijdelijk en aan inflatie onderhevig. Wat een constant aanwezige onrust en een diep ongelukkig gevoel veroorzaakte. Verwarrend ook. Maar hier stond ik niet alleen in weet ik inmiddels.

In onze wereld zijn maar weinig mannen opgegroeid met een gezond (voor)beeld van hoe om te gaan met levenslust. Wellicht zijn ze zelfs maar op twee handen te tellen. En dus is het aan ons om het zelf uit te vogelen en van elkaar te leren. 

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.

Peuterpuberteit. Kak! (column)

Peuterpuberteit. Kak! (column)

‘Alles is een fase’ hoor ik sommige ouders wel eens troostend of ietwat wanhopig zeggen. Nou, wij zijn overduidelijk in een volgende fase in ons ouderlijk leven beland met een jongen van tweeënhalf. Het is, al vind ik het een stom woord: peuterpuberteit!

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.

Trip down Memory Lane (column)

Trip down Memory Lane (column)

Ik zit klaar om een nieuwe column te gaan schrijven. Het is donderdag, een dag die ik zo koester: alleen thuis voor mijn eigen werk. Even niets moeten, maar doen waar ik blij van word. Meestal heb ik even een tijdje aanrommelen nodig om van de ‘ik moet’- in de ‘ik wil’-energie te komen. En zo dwaalde ik vanmorgen wat door mijn digitale fotoalbum heen. De filmpjes trekken mijn aandacht.

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.

Aanrommelen (column)

Aanrommelen (column)

Pfff. Afgelopen week had ik het idee dat ik ‘maar wat aanrommelde’. Als mens, vader en partner. Ik was druk met van alles tegelijk: maken en regelen van zaken voor onze nieuwe camperbus, zestien dingen door elkaar voor mijn werk (lijstjes maken en dan andere dingen gaan doen), niet vergeten om ook het konijn van de buren te voeren. En dat naast de dagelijkse huishoudelijkheden als opruimen, was opvouwen, de vaatwasser, afvalzakken, administratie…. Allemaal door elkaar, je kent het vast wel.

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.

Het geluid van jammerende kinderen (column)

Het geluid van jammerende kinderen (column)

Soms lukt iets niet meteen. Dat hoort bij het leven. Grote mensen zijn hier meestal aan gewend. Maar voor kleine mensen kan dit absoluut onacceptabel zijn. Tot zo ver nog niets aan de hand, hartstikke oké. Het heeft simpelweg met de ontwikkeling van hun brein te maken. Maar soms gaat dit gepaard met haast ondragelijke geluiden.

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.