Omgaan met een woedeaanval bij je kind (blog)

Het zijn situaties die iedere ouder mee maakt: schreeuwende en woedende kinderen. En wel op zo’n manier dat het niet een beetje vervelend is, maar dat je zelf van streek dreigt te raken. Hoe lastig is het dan om rustig te blijven.

Meestal komen deze situaties (toevalligerwijs?) nou juist voor als het je echt niet uitkomt. Je staat op het punt om de deur uit te gaan en je bent al aan de late kant. Of je hebt een drukke dag gehad op je werk en de kinderen breken de tent thuis af en weigeren mee te gaan in wat jij graag wilt (dat zij slapen en jij kan uitrusten en je hoofd leeg krijgen).

"Het liefst wil je natuurlijk dat je rustig blijft"

Uit eigen ervaring kan ik vertellen hoe lastig het kan zijn om op die momenten juist niet ook boos te worden of te gaan schreeuwen. Dit ligt zó op de loer. Zeker als je ergens ook gelooft dat je het ‘recht’ hebt en er ‘goed’ aan doet om zo op ze te reageren.

Ik ben blij en dankbaar dat ik inmiddels meer weet. En het anders doen. Terugschreeuwen of boos worden werkt namelijk niet. Het lijkt misschien wel zo dat het helpt, maar in het beste geval zijn je kinderen zo geschrokken van je dat ze uit angst hun eigen boosheid vergeten en naar je gaan luisteren. Maar dat ze dit uit angst voor jou doen is vast niet wat je eigenlijk wil bereiken.

Het liefst wil je natuurlijk dat je rustig blijft, naar hun kunt luisteren en ook zelf gehoord worden. Dat er verbinding ontstaat. En er dan een oplossing komt waar iedereen blij van wordt. Maar ja. Hoe doe je dat? Je hebt dat zelf niet van huis uit geleerd en ook op school stond dit niet op het programma. Dus moet je het van anderen in het echte leven leren.

Om je hierin op weg te helpen kan ik je een paar handvatten geven:

Het is leeftijdsgebonden onvermogen

Besef je altijd als je kind boos of woedend wordt dat hij (of zij) vaak gewoon niet anders kan doen; kinderhersens werken nog veel meer primair dan een volwassen brein. En in dat zogenaamde ‘reptielenbrein’ is de vecht- (of vlucht)stand snel aangezet.

De onderliggende behoeften van je kind

Onthoud vervolgens dat ze met dat onhandige en wellicht lastige gedrag duidelijk willen maken dat ze behoefte hebben aan iets wezenlijks. Ze kunnen het zelf niet uiten maar ze verlangen naar iets waar ze blij van worden of een veilig of geliefd gevoel van krijgen. Je helpt ze door hardop te gissen naar hun behoefte: “Zou je graag zelf kiezen waar we nu heen gaan?” (behoefte aan autonomie/keuzevrijheid). Als je het lastig vindt om de behoeftes te raden kunnen deze gratis kaarten je daar bij helpen.

De kracht van rustig blijven

Besef dat jij (of je partner) vaak de enige bent die hen op dat moment kan helpen door vooral rustig te blijven en ze met een empathische reactie het gevoel te geven dat je ze begrijpt.

Ik heb eens gelezen dat het een van de grootste zegeningen is voor een kind dat ouders rustig blijven als zij zelf boos zijn. En merk zelf hoe effectief en mooi het ook is om dat te kunnen doen. Vaak valt de boosheid dan weg en komt er verdriet. Als dat onbelemmerd en in liefdevolle nabijheid van jou of je partner is geuit dan is het meestal klaar en is je kind vaak weer wonderbaarlijk ‘opgeruimd’ van de opluchting.

Spiegelt je kind jou misschien?

Als je kind een woedeaanval krijgt kan het je ook ergens in spiegelen. Waar is het boos over? Krijgt het zijn of haar zin bijvoorbeeld niet? Herken je dat ook in jezelf? Het is zeer goed mogelijk dat er in jou namelijk ook nog een klein boos innerlijk kind leeft dat vroeger niet gehoord werd en moest doen wat diens ouders vertelden. Niet zelden verdwijnt lastig gedrag bij kinderen als de ouders beseffen dat het hun innerlijk spiegelt.

Als situaties regelmatig voorkomen kan een coachingsgesprek helpen bij inzicht en verandering.

"Zo ontstaat er rust en doorbreek je tevens het in generaties doorgeven van onmacht en onbegrip"

Onderschat jezelf niet

Vergeet niet dat je veel krachtiger bent dan je denkt. In het moment lijkt het wellicht dat je het niet meer trekt. Je bent dan terechtgekomen in allerlei, zeer waarschijnlijk oude en onbewuste, gedachtepatronen zoals: “de wereld overspoelt mij”,  “ik moet nu écht ruimte voor mijzelf” of “ik kan dit niet”. 

Vaak komt dit nog uit de tijd dat je zelf kind was. Jij begreep de wereld om je heen niet en omgekeerd begrepen je ouders jou (en zichzelf) niet. Maar in het nu is dat dus niet de hele waarheid. Nu heb je de volwassen kracht en de rust in je om er mee om te gaan. Misschien zit het even verstopt maar vertrouw erop dat je dit vermogen echt in je hebt.

Word je dus bewust van oude gedachtepatronen, die zich vaak tonen als een gevoel van onbehagen, kramp of zelfs misselijkheid. Besteed er innerlijk even aandacht aan, erken ze vanuit liefde voor jezelf zonder erin te verdwijnen. Of spreek met jezelf af dat je er op een later tijdstip aandacht aan schenkt.

Zo ontstaat er rust en doorbreek je tevens het in generaties doorgeven van onmacht en onbegrip.

Besef dat over een paar minuten er echt een moment komt voor jouw rust, aandacht en verhaal. Zorg hiervoor zodra je kind weer bij zichzelf is. Vaak kun je iets doen wat jullie beide behoeftes vervult, zoals samen even naar buiten. Heb jij je rust en je kind een moment van spel.

Het meest waardevolle

Onthoud alsjeblieft het allermooiste van deze aanpak: jij hebt je kind(eren) laten zien hoe je op een gezonde manier volwassen kunt zijn en met emoties om kunt gaan. Jij hebt laten zien hoe je voor jezelf kunt zorgen en vanuit die authenticiteit ook voor anderen.

Daar hebben ze hun hele leven ontzettend veel aan!

*

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.