Peer-pressure in het ouderschap

Jezelf zijn appels.png

Als vader of moeder herken je wellicht dat het soms lastig kan zijn om je eigen koers te vinden en behouden in je ouderschap.

Consultatiebureaus, kinderdagverblijven, scholen, collega’s, vrienden, buren en familie: allemaal hebben ze hun eigen ideeën over hoe je met je kinderen om moet gaan. En dit komt niet altijd overeen met wat jij wilt of voelt. Als het contact belangrijk voor je is kan je dit als druk ervaren.

Soms is deze druk subtiel maar soms wordt je gewoon verteld dat wat jij als ouder doet of wilt niet normaal of acceptabel is. Er heerst dan een ouder-code. Een voor de groep of persoon algemeen geaccepteerde manier van zo-doe-en-denk-je-nu-eenmaal-als-ouder. En waarvan men dan verwacht dat jij dit ook zo doet.

Als je nog niet helemaal precies weet wat jij wilt en hier stevig in staat, zijn dit invloedrijke krachten in jouw leven.

Vorige week had ik zelf zo’n ervaring van peer-pressure tussen ouders.

Iemand in onze omgeving liet weten dat de manier waarop wij onze dochter van 2 de ruimte laten om zichzelf te zijn, haar tegenstond. Als ze (mijn dochter) ‘s zomers in haar bijzijn in haar blootje rondliep was dat prima, maar nu niet meer. Het bloot rondlopen in haar nabijheid en die van haar peuterzoon ging over haar grenzen heen, stond haar tegen en ze wilde even wat meer afstand tot ons. 

Wij willen in de ‘opvoeding’ – die ik zie als samen groeien – onze dochter de ruimte geven om zichzelf te zijn en van daaruit leren een gelijkwaardige en afgestemde verbinding met anderen aan te gaan. En ik vind het op zich erg prettig dat iemand zich uitspreekt. Maar het is jammer dat door het verschil in visie een afstand ontstaat. 

Druk op school

Ook in het onderwijs heerst een vrij strikte code over leren en hoe je als ouders hiermee om moet gaan. De code is dat je je confirmeert aan het curriculum van de school, dat je kind de hele dag blijft zitten op zijn stoel en luistert naar de leraar én dat je als ouder je kind daarin opvoedt. Vertaald in normen is dit: achter de broek aanzitten en zo nodig duidelijk laat weten dat het nu eenmaal zo werkt en hij zich er aan aan moet leren passen. 

Maar als je kind niet zo is van het zitten en luisteren naar wat hem op dat moment niet interesseert – omdat hij in die fase van zijn leven liever iets anders leert, of de klas te druk vind en graag even een rustigere plek opzoekt – dan heb je bij de meeste scholen “een probleem”. En kan je je als ouder snel eenzaam voelen in het verlangen je kind de ruimte te geven om zichzelf te ontdekken en ontplooien.

Dit is één voorbeeld van een ouder-code: ik heb het nog niet gehad over onuitgesproken verwachtingen van (schoon)ouders en andere familie. Waar vaak ook veel zo-doen-wij-dat-hier bij komt kijken.

Je staat hier zeker niet alleen in, want bij heel veel ouders speelt dit. Echter durft niet iedereen zichzelf uit te spreken. En legt men zich vaak neer bij het zo-is-het-nu-eenmaal. Terwijl dit niet hoeft.

Wat kan je hier zelf aan doen?

Hoe blijf je trouw aan je eigen intuïtie en waarden én creëer je de ruimte voor je kind om voor zichzelf te leren denken en opgroeien? Op een manier waarop ze leert zelf goede keuzes te maken? En waarbij verbinding met de omgeving kan blijven bestaan?

Hieronder 9 handige tips

  1. Stop met twijfelen aan jezelf. Je weet dat het ergens klopt wat je voelt. En sta hiervoor!
     
  2. Ontdek bij jezelf waar het bij je wringt, waar het je raakt. Neem even de tijd om dit te voelen en ontdekken. Alleen of in een gesprek met iemand die je vertrouwt.
     
  3. Door het verschil te onderzoeken ontdek en versterk je jouw behoeftes, verlangens en wensen.
     
  4. Wees trouw en liefdevol naar jezelf.
     
  5. Sta altijd achter je kind. Altijd. Voorwaardelijk gedrag naar je kind om het te laten passen in de verwachting van iemand anders creëert veel verwarring. Je leert je kind zo afhankelijkheid aan in plaats van autonomie en zelfsturing.
     
  6. Als dit nodig is bespreek dan je behoeftes met de ander en kijk – of onderhandel – over de manier waarop jouw behoeftes ingevuld kunnen worden zodat het voor beide oke voelt. De methode van geweldloze-communicatie vind ik een aanrader om hierin te gebruiken.
     
  7. Vind een manier om vriendelijk te blijven, zonder jezelf of jouw waarden tekort te doen. Daarmee houd je de situatie open voor een oplossing. Oordelen zijn makkelijk en snel beschikbaar, maar de strijd vernauwt de situatie en verslechtert de relatie.
     
  8. Gaat het echt niet lukken en kom je er niet uit samen? Blijf dan trouw aan jezelf en creëer een andere mogelijkheid voor de invulling van jouw waarden. Dit kan zijn bijvoorbeeld kiezen voor een andere school, die wel past bij jouw waarden en manier over hoe je je kind wilt begeleiden. Ik ben zelf een groot fan van democratisch onderwijs.
     
  9. En last-but-not-leastkijk eerlijk naar onderliggende overtuigingen in jezelf die een oplossing nog tegenhouden. Alle ‘problemen’ in je leven leren je iets. En als je de ‘les’ snapt en helemaal hebt geleerd, veranderen ook de situaties! Als voorbeeld: situaties die constant proberen je autonomie te beperken kunnen je leren jezelf als belangrijkste persoon in jouw leven te zienVerantwoordelijkheid nemen voor jouw deel in een situatie is de krachtigste manier om verandering te maken.

Verder lezen? Ik kan je onderstaande boeken aanraden:

  • Radical Unschooling van Dayna Martin: Uit eigen ervaring schrijft ze over haar gezin waarin ze samen werken in gelijkwaardigheid. Een liefdevol, krachtig en authentiek boek.
  • Unconditional Partenting van Alfie Kohn: Hoe kan je als ouder helpen de behoeftes van je kind vervuld te krijgen. En werk je samen in plaats van ze iets op te leggen.
Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.