huilend naar de kinderopvang

Krijsend naar de kinderopvang - Kan dat anders? (column)

Krijsend naar de kinderopvang - Kan dat anders? (column)

Het was een hele lange tijd geleden dat Simon grote weerstand had om naar het kinderdagverblijf te gaan. Hij heeft wel wat vaker gesputterd, maar dat verdwijnt als hij z’n vriendjes ziet. Deze ochtend wilde hij écht niet. Hij liet zich op de grond vallen, huilen en klampte zich aan mij vast.

Nu heb ik vorig jaar een column geschreven over een eerdere ervaring hiermee en is (bovendien) mijn innerlijke criticus vrij snel actief als het gaat om ouderschap waardoor de situatie mij meteen veel stress opleverde. Buiten dat wilde ik er natuurlijk gewoon voor hem zijn. Hem de stevigheid en veiligheid bieden waar hij naar verlangt. Het vertrouwen geven dat hij gezien en gehoord wordt en dat hij meetelt, serieus wordt genomen. Dat hij weet dat hij volwaardig gelijkwaardig is als mens.

En dus bleef ik bij hem. Eerst op straat waar hij krijsend was gaan liggen, toen in de gang naar de opvang in dezelfde setting en daarna op de bank binnen. Als een aapje aan mij vastgeklemd zat hij op schoot en wilde alleen maar dat. Niets anders. Alles wat er op leek dat ik zonder hem weg zou gaan bracht tranen in zijn ogen en daardoor kramp in mijn hart.

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.