Wie is de baas?

Sofie wilde vanmorgen geen t-shirt of trui aan. Ik vond het niet zo makkelijk en dacht er anders over, maar afijn. Ze ging er niet dood aan.

Bij de BSO zat ze nog even op schoot en ik vertelde een begeleidster dat ze geen trui aan wilde. En dat dat prima was.

Een meisje van Sofie haar leeftijd wat bij ons in de buurt zat draaide zich om en zei tegen mij: “maar jij bent toch de baas?”

“Nee" zei ik verbaasd. En ik zag verwarring in haar ogen.

“Haar moeder dan, zij is dan toch de baas?”

“Nee” zij ik “Zij ook niet”. Haar verwarring werd groter.

“Maar wie is dan de baas?” vroeg ze.

“Dat is ze zelf” zei ik.

Daar moest ze even over na denken. Toen vroeg ze “Maar ze mag toch niet alles doen wat ze wilt?”.

“Soms wel en soms niet” zei ik.

“Oh” zei ze “Als ik iets niet wil, maar mijn moeder wil het wel dan moet het toch”

“Hoe vind je dat?” vroeg ik

“Stom” zei ze stilletjes en draaide zich om.

Dit heel korte gesprekje raakt me diep. Ik voelde me er afwisselend verbaasd, onmachtig en boos over. Niet omdat ik vind dat kinderen altijd alles maar moeten mogen en er dus geen grenzen nodig zijn. Integendeel. Maar wel omdat ze zo jong als ze is al heeft moeten aannemen dat er iemand ‘de baas’ over haar is. En ze dus nu al heeft geleerd dat haar eigen mening er niet toe doet, dat ze niet gelijkwaardig is aan grote mensen en ze zo afleert om te vertrouwen op zichzelf.

Ik voel me tegelijkertijd ook blij en trots op hoe wij het thuis doen en hoe we – met vallen en opstaan – gelijkwaardigheid en onvoorwaardelijkheid meegeven in onze ‘opvoeding’.

Ik voel me ook gemotiveerd om te blijven doen wat ik doe met Gezinsoverleg, Compassievolle Communicatie en begeleiding van ouders.

Hoe kijk jij aan tegen “de baas zijn over je kind”? Laar het hieronder weten.

*

Jouw mening of vragen? Laat je reactie achter. Je krijgt altijd antwoord.