Volkskrant Magazine - Één bed voor paps, mams en kroost

Volkskrant Magazine 2 januari 2016
Door: Freya de Coster
Foto:  Adriaan van der Ploeg

Pieternel Lijnkamp (37), communicatieadviseur, Robert Tannemaat (37), oudercoach bij De Groeierij en projectleider bij de gemeente Nijmegen, Sofie (4) en Simon (1)

Pieternel en Robert voelden dat er iets niet klopte. Hun eerstgeborene Sofie sliep in haar eigen bed, in haar eigen kamer. Als ze huilde moest het stel midden in de nacht het bed uit om hun dochter te troosten. 'We forceerden ons telkens om haar terug te leggen, dat voelde onnatuurlijk.' De ouders besluiten het over een andere boeg te gooien en te luisteren naar hun gevoel. Robert bouwt van het oude ledikant van Sofie een bedje dat hij aan hun tweepersoonsbed monteert. In de tussentijd is er ook een tweede co-sleeper, kleine Simon, bij gekomen. Nu slapen ze met z'n vieren. Eigenlijk met nog veel meer, want voor Sofie's knuffels moet ook plaats gemaakt worden. 'Ik heb er duizend', zegt ze trots en ze gooit haar pluchen beer in de lucht. 'Nu slapen zowel de kinderen als wij veel dieper', zegt Pieternel. 'Maar boven alles vinden we het een plezier om zo vaak met het gezin bij elkaar te zijn.'

Het idee dat kinderen door het samen slapen te afhankelijk worden van hun ouders, klopt volgens Pieternel absoluut niet. 'Juist omdat ze zich zo veilig voelen, staan ze op zichzelf. Sofie is een uitbundig en sociaal kind.'

Toch is samen slapen niet altijd rozengeur en maneschijn. Robert heeft zijn ruimte nodig. 'Soms kruipt Sofie mijn kant op of trekt ze aan mijn haar. Dan leg ik haar gewoon terug op haar kant.' En hoe doe je het met seks? Het is de vraag die op ieders lippen brandt. Pieternel, met pretogen: 'Creatief zijn. Het bed is heus niet de enige plek waar je seks kunt hebben.'

Samuel (6), Adrian, Abel (3), Willeke en Jona (6 maanden) © Adriaan van der Ploeg

'Je kunt niet nog even lezen'

Adrian Roest (33), muzikant, Willeke van de Hoef (31), maatschappelijk werker, Samuel (6), Abel (3) en Jona (6 maanden)

In de slaapkamer van de familie Roest liggen de lattenbodems met de matrassen van twee tweepersoonsbedden naast elkaar op de vloer. Ruimte genoeg voor het vijfkoppige gezin om tegen elkaar aan te kruipen. 'Eerst hadden we een bed van 1 meter 80, maar dat werd met de derde wat krapjes. Toen hebben we zelf maar iets gefabriceerd', vertelt Adrian. De vraag die hij en Willeke het vaakst te horen krijgen: is het niet gevaarlijk met een baby? Stel dat je over je kind heen rolt! Maar daar is het koppel niet bang voor. 'Ik geloof dat je hormonen ervoor zorgen dat je niet op je kind gaat liggen', zegt Willeke. Bij de kinderen geldt de hormoonhypothese natuurlijk niet. Die willen wel eens gek doen, een koprol maken of op hun hoofd staan. 'We moesten puzzelen om een goede positie te vinden, zodat Samuel van 6 niet op baby Jona zou rollen.' Het allerleukst vindt Samuel dat hij zijn kleine broertje zoveel kan knuffelen. Wanneer hij te groot wordt om bij zijn ouders te slapen? 'Hij mag zelf beslissen wanneer het tijd is voor een eigen bed', zegt Willeke.

'Natuurlijk zijn er ook nadelen', zegt Adrian. 'Je kunt niet nog even kletsen of lezen met de lamp aan. En als we dingen moeten bespreken, gaat dat niet in bed. Ook seks moet wat meer georganiseerd worden. Maar dan genieten we des te meer van een weekendje Amsterdam met ons twee.'

Aanvullingen en verbeteringen: In bovenstaand artikel wordt een moeder geciteerd die stelt te geloven dat 'hormonen' verhinderen dat ouders al slapend op hun kind gaan liggen. Hiervoor is echter geen wetenschappelijk bewijs te vinden. Artsen van de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde stellen dat samenslapen 'risicoverhogend' is voorwiegendood bij baby's tot vier maanden.  

Rianne, Viënn (2) Siebren, Lode (5) © Adriaan van der Ploeg

'Ik wilde het absoluut niet'

'Ik geloof eigenlijk niet dat een kind voor eeuwig bij z'n ouders wil slapen'

Rianne Schoemaker (42),  controller, Siebren de Jong (40), ook controller en hoofdadministrator, Lode (5) en Viënn (2)

'Ik wilde absoluut niet samen slapen.' Geen haar op het hoofd van Rianne die daar iets voor voelde toen ze net was bevallen van haar oudste zoon Lode. Toch slapen zij, haar man Siebren en hun kinderen Lode (5) en Viënn (2) nu bij elkaar. Even nagaan hoe de moeder overstag ging. Rianne wilde geen kinderwagen, dat vond ze gedoe, en ging op zoek naar informatie over draagdoeken. Ze kwam op de website Dragen en Voeden terecht. Rianne las hoe sommige gezinnen met z'n allen in een bed slapen en dacht nog: zo kun je toch niet fatsoenlijk slapen? Voor je het weet zijn je kinderen 16 en liggen ze nóg naast je te ronken. Maar apart slapen bleek ook niet alles; de ouders werden getergd door slapeloze nachten. 'Het bleek gewoon veel eenvoudiger de kinderen in bed te hebben. Je hoeft er niet om het kleinste dingetje uit.'

's Ochtends wekt de radio het gezin en kletsen ze nog wat. Tot Lode roept: 'Ik wil televisie kijken.' Dan is het tijd om aan de dag te beginnen. Hoe zit het met de eerdere vrees dat ze over enkele jaren met een 16-jarig kind in bed liggen? 'Ik geloof eigenlijk niet dat een kind voor eeuwig bij z'n ouders wil slapen. Lang zal het waarschijnlijk niet meer duren. De kinderen krijgen dan samen een kamer, slapen ze toch nog dichtbij elkaar.'

Rianne snottert wat. 'Ja, ik ben eigenlijk ziek.' Ziek, en dan samen in bed kruipen? 'Nee hoor, ik voel me misselijk, dan wil ik niemand aan mijn lijf. Momenteel slaap ik op de matras in de speelkamer. Die is trouwens ook handig als Siebren na een avond stappen te hard snurkt.'

Gerlof, Ruben (5 weken) Francien, Sam (2) © Adriaan van der Ploeg

'We zijn het nog lang niet zat'

'Half slapend geef ik de borst, dan draai ik me om en slaap verder'

Francien de Vries (29), beheert webwinkel Kiind Magazine, Gerlof de Vries (33), psychiatrisch verpleegkundige, Sam (2) en Ruben (5 weken)

'Ik ben nog wat moe', geeft Francien laat in de middag toe. Niet verwonderlijk, Francien is enkele weken geleden bevallen. Een goede nachtrust kan ze wel gebruiken. Francien beaamt: 'De eerste weken zijn best pittig. Ik word snel wakker van geluiden.' Maar daarom juist legt het gezin de baby niet apart. 'Half slapend geef ik de borst, tot hij genoeg heeft. Dan draai ik me weer om en slaap verder, ik hoef het bed niet eens uit. 's Ochtends ben ik zelfs vergeten hoe vaak ik gevoed heb.'

Ook de oudste zoon van Francien en Gerlof slaapt bij hen. Zelfs als ze op vakantie gaan, kruipt Sam bij zijn ouders in bed. Een keer gingen ze kamperen in een ingerichte tent met bedden. Die schoven ze naast elkaar. 'Als we die mogelijkheid niet hebben, dan hoeft het voor mij niet. Dan zoeken we wel een andere vakantiebestemming', zegt Francien. Ze wil haar kind niet naar een andere kamer dwingen als het daar nog niet klaar voor is. Daarom hebben ze ook geen leeftijdsgrens bepaald. 'We slapen samen tot de kinderen zelf zeggen dat ze een eigen kamer willen. Of tot we het zelf zat zijn.' Al zal dat volgens Francien niet gauw gebeuren.